تبلیغات
گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایت - کتاب کرامات امام زمان (عج)=04

گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایت

چهارشنبه 21 اسفند 1387

کتاب کرامات امام زمان (عج)=04

نویسنده: مهدی دهقان بهابادی   

کتاب کرامات امام زمان (عج)

سی دی گل نرگس

شفاى پسر بچه سنّىِ حنفى
  اسم من سعید است. 12 ساله هستم و حدود یك سال و هشت ماه به سرطان مبتلا بودم و دكترها جوابم كرده بودند. 15 روز قبل، شب چهارشنبه كه به مسجد جمكران آمدم در خواب دیدم كه نورى از پشت دیوار به طرف من مى آید. ابتدا ترسیدم، امّا بعد خودم را كنترل كردم. آن نور آمد و با بدن من تماس پیدا كرد و رفت. نور آن قدر زیاد بود كه نتوانستم آن را كامل ببینم. بیدار شدم و دوباره خوابیدم. صبح كه از خواب بیدار شدم، دیدم كه مى توانم بدون عصا راه بروم و متوجه شدم كه حالم خیلى خوب است. تا شب جمعه در مسجد ماندیم. آن شب مادرم بالاى سرم نشسته بود و قرآن مى خواند. احساس كردم كسى بالاى سر من آمد و جملاتى را فرمود كه فهمیدم باید یك كارى را انجام دهم. سه مرتبه هم جملات را تكرار كرد.
به مادرم گفتم: مادر! شما به من چیزى گفتى؟
گفت: نه!
گفتم: پس چه كسى با من حرف زد؟
گفت: نمى دانم.
هر چه سعى كردم تا آن جملات را به یاد بیاورم، متأسفانه نشد و تا الآن هم یادم نیامده است.
اهل زاهدان هستم. از منطقه سنّى نشین ایران به مسجد مقدّس جمكران آمده ام تا مولایم مرا شفا دهد. دوست دارم زنده باشم. دوست دارم درس بخوانم. من كلاس پنجم ابتدایى هستم و در مدرسه «محمّد على فایق» درس مى خوانم. یك غده سرطانى در قسمت شانه، لگن و شكمم بود كه روز به روز مرا ضعیف تر مى كرد; نمى توانستم قدم از قدم بردارم. دكترها از درمان من مأیوس شده بودند; بعضى از دكترها هم به مادرم گفتند كه باید پاى مرا قطع كنند.
از سه ماه قبل كه براى نمونه بردارى مرا عمل كردند، نتوانستم از خانه بیرون بیایم. توى رختخواب افتاده بودم و توانایى راه رفتن نداشتم.
وقتى از همه جا و همه كس مأیوس شدیم، مادرم مرا به جمكران آورد. او مطمئن بود كه آقا امام زمان(ع) به ما جواب رد نمى دهد چون او پسر فاطمه(علیها السلام) است و او گداهاى در خانه خود را دست خالى ردّ نمى كرد.
بله! مادرم مطمئن بود كه مریضى من در قم خوب مى شود.
الآن هم كه همه بیمارى ام بر طرف شده است و امام زمان(ع) شفایم داده است، احساس واقعاً خوبى دارم. وقتى به دكترها مراجعه كردم، باور نكردند كه بیمارى من بهبود یافته باشد. یكى از دكترها به مادرم گفت كه مرا پیش كدام دكتر برده است؟
مادرم گفت: ما دكتر دیگرى داریم. پسرم را در قم به مسجد جمكران بردم و امام زمان(ع) او را شفا داد.
پزشك ها گفتند كه حتماً به قم و به جمكران خواهند آمد».
 
مادر نوجوان سرطانى شفا یافته مى گوید:
«ببخشید! من از یك جهت ناراحت و از یك جهت خوشحال هستم و لذا نمى توانم درست صحبت كنم. ناراحتى من این است كه مجبورم از این جا بروم و خوشحالیم از آن جهت است كه فرزندم شفا پیدا كرده است. پسرم یك سال و هشت ماه مریض بود. یك سال با درد ساخت و سوخت امّا چیزى به من نگفت تا ناراحتى اش خیلى شدید شد و دردش را اظهار كرد. او را پیش دكترهاى زاهدان بردم. گفتند كه باید این بچه را به تهران ببرید. او را به تهران آوردم و نمونه بردارى كردند و گفتند: غده سرطانى است. من بى اختیار شده و به سر و صورتم مى زدم. از آن روز به بعد كه مرض او را فهمیدم، خواب راحت نداشتم و نمى دانم شب هاى طولانى را چطور مى گذراندم. خواب به چشمان من نمى آمد. آنچه بلد بودم این بود كه اول به نام خدا درود مى فرستادم و «الله اكبر» و «لا اله الا الله» مى گفتم. چندین دوره تسبیح «لا اله الا الله» گفتم. بعد! به نام محمد(صلى الله علیه وآله وسلم) و بعد به نام حضرت مهدى(ع)و بقیه انبیاى الهى صلوات فرستادم; وقتى خواب به چشمم نمى آمد، نمى خواستم بیكار باشم.
 
مادر! دكترها چه گفتند؟
آنها مى گفتند: الان كه بچه را از بین بردى براى ما آوردى؟ بیمارى پسرت سرطان است و علاجى ندارد.
گفتم: تقصیر من نیست. پسرم چیزى به من نگفت.
به پسرم گفتند: چرا چیزى نمى گفتى؟
گفت: من نمى دانستم كه سرطان است.
به هر حال دكترها عصبانى شدند. چهار دكتر ما را جواب كردند. به بعضى از دكترها التماس كردم كه گفتند: شیمى درمانى مى كنیم تا چه پیش آید.
چند جلسه شیمى درمانى كردند و هنوز او را زیر برق نگذاشته بودند كه سعید را به مسجد جمكران آوردم. وقتى به این جا آمدیم، روز سه شنبه بود. سعید، شب چهارشنبه، ساعت سه بعد از نصف شب كه تنها بود و من توى مسجد بودم، خواب مى بیند. وقتى من آمدم، دیدم كه او بدون عصا راه مى رود. گفتم: سعید جان! زود برو چوب را بردار! چرا بدون عصا راه مى روى؟
گفت: من دیگر مى توانم با پاى خودم راه بروم و احتیاجى به عصا ندارم. مگر من نیامدم این جا تا بدون چوب راه بروم؟
من و برادرش گفتیم كه لابد شوخى مى كند، امّا او گفت: من شفا گرفتم و بعد خوابش را تعریف كرد.
برادرش گفت: اگر راست مى گویى، بنشین! سعید نشست.
گفت: بلند شو! سعید برخاست.
گفت: سینه خیز برو! رفت.
سعید كاملا خوب شده بود. الحمدللّه رب العالمین.
من به خاطر این كه بچه را چشم نظر نكنند و اسباب ناراحتى او را فراهم نكنند، خواستم به كسى نگویم تا بعداً براى متصدّى مسجد نقل كنم. شكر. الحمدلِلّه. بچه را آوردم این جا، سالم شد و امید است كه حضرت اجازه بدهد تا از خدمتش مرخص شویم.
در نوار ویدئویى از این مادر سوال شد: چرا شما به مسجد جمكران آمدید؟
ـ وقتى در بیمارستان تهران بودم، خواب دیدم كه مرا به این جا راهنمایى كردند و گفتند: شفاى فرزند تو این جا است.
 سعید چند ماه مریض احوال و بسترى بود؟
از شهریور ماه. از شهریور تا آبان دیگر نتوانست راه برود. در زاهدان پدرش او را بغل مى كرد و به این طرف و آن طرف و پیش دكترها مى برد و در مسافرت هم برادرش كه همراه ما است او را بغل مى كرد. سعید بعد از نمونه بردارى به كلى از پا افتاد. عكس ها و مدارك همه چیز را نشان مى دهد.
 بعد از شفا هم ا و را پیش دكترها بردید؟
بله! آنها تعجب كردند و گفتند: چه كار كردى كه این بچه خوب شد؟ گفتم: ما یك دكتر داریم كه پیش او بردم. گفتند: كجاست؟ گفتم: قم، مسجد جمكران. و بعد چند تا از سكه هاى امام زمان(ع) را به آنها دادم. به خدا دكتر تعجب كرد، دكتر آدرس جمكران را هم گرفت.
 كدام دكتر بود؟
دكتر بیمارستان هزار تختخوابى امام خمینى، آقاى دكتر رفعت و یك دكتر پاكستانى دیگر.
 دقیقاً چه مدت است كه این جا هستى؟
نزدیك یك برج است كه این جا هستم و باید حضرت امضا كند و اجازه بدهد تا از این جا بروم.
 در منطقه شما اكثراً اهل تسنن هستند؟
بله!
 خودتان چطور؟
ما خودمان هم سنى و حنفى هستیم. پیرو دین، قرآن و اسلام هستیم.
 حالا كه امام زمان(ع) بچه شما را شفا داد، شما شیعه نمى شوید؟
امام زمان (ع) مال ما هم هست و تنها براى شما نیست.
 
 در سفرى كه اخیراً به همراه آقاى حاج سید جواد گلپایگانى جهت افتتاح مسجد سراوان به زاهدان داشتم و جویاى حال این خانواده شدم به دو نكته آگاهى یافتم.
1 ـ دیدار این نوجوان با مرحوم آیة الله العظمى گلپایگانى و سفارش ایشان به او كه باید جزو شاگردان مكتب امام صادق(ع)و از سربازان امام عصر(ع) شود.
2 ـ مژده دادند كه افراد خانواده این نوجوان، همه شیعه اثنى عشرى شده اند و این قصه در نزد مردم آن جا مشهور است.

    نذر چهل شب چهار شنبه
  بیا بیمار خسته گشته از درد***كه درمانگاه برتر جمكران است
به دارو خانه مهدى گذر كن***دوایش لطف داور  جمكران است( [3] )
  اهل نوشهر مازندران هستم كه در حال حاضر ساكن تهران و كارمند اداره آموزش و پرورش مى باشم. سال 1374 فرزند 21 ساله ام از ناحیه پا احساس درد شدیدى كرد. دكترها مى گفتند كه چیز خطرناكى نیست، بلكه نوعى احساس عضلانى است.
خرداد همان سال، دردِ پا به همه اعضایش سرایت كرد و با سردرد شدیدى همراه شد كه در نهایت منجر به فلج شدن تمام بدنش گردید.
سرانجام بعد از آزمایش ها و معاینه هاى متعدد و سى .تى .اسكن كه در بیمارستان «امام حسین(ع)» انجام شد، گفتند كه داخل بدن فرزندم ضایعاتى مشاهده شده است كه باید بسترى شود.
مدتى در آن جا بسترى بود، ولى باتوجه به شدّت و سرعت بیمارى با مشورت پزشكان معالج، او را به بیمارستان «شهداى تجریش» و سپس به بیمارستان «مدرّس» منتقل كردیم. بعد از انجام آزمایش هاى تخصصى اعلام كردند كه او سرطان مغز و استخوان دارد و بیش تر از شش ماه زنده نخواهد ماند.
نمى دانم چرا و چطور، امّا به دلم افتاد كه جگر گوشه ام را به مسجد جمكران بیاورم و آوردم و براى شفاى او به آقا امام زمان(ع)متوسّل شدم. شانزده روز در مسجد بودیم. طى این مدّت خواب دیدم كه باید فرزندم را به بیمارستان برگردانم; حتى خودش هم خواب دیده بود كه امام زمان(ع)یك قرآن به او داده و فرموده بود: «آن را بخوان و ختم كن!»
او را به بیمارستان برگرداندم. دكتر موسوى، فوق تخصص جراحى عمومى با آزمایش هاى مجدد تشخیص داد كه غدّه اى در قسمت لگن وجود دارد كه باید عمل شود. همان موقع نذر كردم كه چهل هفته، شب هاى چهارشنبه به مسجد مقدّس جمكران بروم; به این امید كه فرزند جوانم بهبود یابد. عمل جراحى انجام شد، ولى با وجودى كه پزشكان مى گفتند عارضه با عمل جراحى برطرف شده است، امّا فرزندم همچنان فلج باقى مانده بود! بعد از چند روز، پزشك جراح اعلام كرد كه وضعیت غدّه به گونه اى است كه برایشان مثل یك معمّا شده است; غدّه به صورت توده اى فشرده درآمده بود كه این مسأله از نظر آنها غیر قابل تصوّر بود. او را به قصد توسّل به امام هشتم، على بن موسى الرضا(ع) به مشهد مقدّس بردم. مدّت یك ماه كه در جوار پاك آن حضرت بودیم، آمدن به مسجد مقدّس جمكران را در شب هاى چهارشنبه ترك نكردم و هر هفته از مشهد به قم مى آمدم. بعد از مدتى به تهران برگشتیم و طبق توصیه پزشك ها شیمى درمانى را شروع كردیم كه این كار هم نتیجه اى نداد، امّا با عنایتى كه در خواب به فرزندم شده بود، همچنان به معجزه اى از طرف حضرت ولى عصر(ع)امیدوار بودیم و شب هاى چهارشنبه به مسجد مقدّس جمكران مى آمدم كه با تمام شدن چهل هفته، نتیجه گرفتم و فرزندم شفا گرفت! در حالى كه پزشكان از ادامه حیات فرزندم مأیوس شده بودند، ولى به لطف خدا و عنایت حضرت ولى عصر(ع) فرزندم بعد از گذشت چند سال در صحت و سلامت زندگى مى كند.( [4] )
   دكتر محسن توانانیا، پزشك دارالشفاى حضرت مهدى(ع)، درباره شفاى ط .م اظهار مى دارد:
«بیمار مورد نظر در تاریخ 14/7/1375 در سن 21 سالگى به علّت درد شدید در ناحیه لگن و پا به بیمارستانى در تهران مراجعه كرده است. بیمار سر درد پیشرونده اى هم داشت; طورى كه به سختى راه مى رفت و مجبور به استفاده از عصا شده بود. در بررسى هاى انجام شده از طریق سى .تى .اسكن، توده هایى در داخل لگن مشخص شده بود كه با بررسى بیش تر ثابت شد كه دردهاى شدید بیمار ناشى از انتشار بدخیمى از استخوان ها در سایر قسمت هاى بدن بوده است.
بعد از انجام جراحى نتیجه به تومور بدخیم و درگیرى استخوان ها منتهى گردید كه معمولا در این موارد پیشرفت بیمارى چنان سریع است كه حتى با بهترین اقداماتِ درمانى، طول عمر بیمار كوتاه خواهد بود; در حالى كه در بررسى هاى به عمل آمده از بیمار مورد نظر كه دو سال بعد، به وسیله سى .تى .اسكن انجام شد، هیچ اثرى از بیمارى در هیچ نقطه اى از بدن او مشاهده نشده است.
 
 نظر كارشناسى خانم دكتر ادیبى در مصاحبه اى با امور فرهنگى مسجد مقدس جمكران:
واحد ارشاد: با توجه به تخصص حضرتعالى و بررسى هایى كه روى پرونده بیمار مذكور انجام داده اید، لطفاً بفرمایید كه مداواى این گونه بیمارى به صورت طبیعى چند درصد امكان دارد؟
دكتر ادیبى: این بیمارى وقتى به صورت گسترده و به اصطلاح ما «متاستان» شده باشد و درگیرى هاى گوناگون در نواحى مختلف ایجاد كرده باشد، انتظار مى رود كه حتّى با بهترین درمان ها طول عمر بیمار خیلى كوتاه باشد، ولى در مورد ایشان شفا تحقق یافته است.
واحد ارشاد: فرمودید كه درمان طبیعى این بیمار امرى غیر عادى بود، آیا مورد خاصى در پرونده ایشان ملاحظه ننمودید؟
دكتر ادیبى: همان طور كه خدمتتان عرض كردم، وقتى این پرونده را مطالعه مى كردم با توجه به این كه در تشخیص بیمارى هیچ تردیدى نبود و توسط پاتولوژیست بررسى شده بود، بنابراین فكر نمى كنم هیچ تردیدى در تشخیص این بیمارى وجود داشته باشد. لذا با توجه به این كه آزمایش ها نشان مى دهد مراكزى از قسمت هاى مختلف بدن بیمار باهم درگیر بوده اند، یقیناً مسأله درمانش یك پدیده طبیعى نبوده است.( [5] )


cd gole narges = book\Mazhabi\11\Keramat

نظرات() 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.

آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :